Νέο Chip Μετατρέπει το Μεγαλύτερο Πρόβλημα της Κβαντικής σε Πλεονέκτημα

Οι κβαντικοί υπολογιστές έχουν ένα θεμελιώδες πρόβλημα. Χάνουν τις κβαντικές τους καταστάσεις σχεδόν αμέσως—αυτή είναι η αποσύνθεση, και είναι ο λόγος που αυτές οι μηχανές παραμένουν κατά κύριο λόγο θεωρητικές αντί για πρακτικές. Κάθε qubit αρχίζει να ξεχνά τι υποτίθεται ότι κάνει τη στιγμή που το δημιουργείς, και οι μηχανικοί έχουν περάσει χρόνια μόνο για να προσπαθήσουν να κρατήσουν τα qubits συνεκτικά αρκετά για να εκτελέσουν πραγματικούς υπολογισμούς.

Τι συμβαίνει λοιπόν όταν κάποιος σταματά να καταπολεμά την αποσύνθεση και τη χρησιμοποιεί αντ' αυτού; Ακριβώς αυτό που κάνει αυτό το νέο chip. Η ομάδα ουσιαστικά χάκαρε το ίδιο το πρόβλημα, κατασκευάζοντας ένα σύστημα όπου η ελεγχόμενη αποσύνθεση γίνεται μέρος του υπολογισμού αντί του εχθρού του. Ακούγεται προς τα πίσω μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι ορισμένοι κβαντικοί αλγόριθμοι μπορεί να λειτουργούν καλύτερα όταν αφήνεις κάποια υποβάθμιση να συμβεί με προβλέψιμους τρόπους—δεν εξαλείφεις τον θόρυβο, τον ενορχηστρώνεις.

Το πραγματικό ερώτημα είναι αν αυτό ισχύει έξω από το εργαστήριο, όπου η πραγματική παρεμβολή και οι διακυμάνσεις θερμοκρασίας θα δοκιμάσουν αν ο ελεγχόμενος χάος τους πραγματικά κλιμακώνεται. Αν το κάνει, αυτό αναποδογυρίζει ολόκληρη τη στρατηγική των κβαντικών υπολογιστών—αντί να κατασκευάσεις ισχυρότερα δωμάτια απομόνωσης, σχεδιάζεις μηχανές που ευδοκιμούν σε πιο χαοτικές συνθήκες. Αυτό δεν είναι απλώς ένα νέο chip. Αυτό είναι άδεια να σκεφτεί το πρόβλημα εντελώς διαφορετικά.