Τα σχολεία γράφουν κανόνες για την ΤΝ χωρίς να ξέρουν που κατευθύνονται

Και εδώ είναι το πρόβλημα: τα περισσότερα σχολεία απαγορεύουν ή περιορίζουν εργαλεία ΤΝ όπως το ChatGPT πριν καν καταλάβουν τι θα έπρεπε να επιτρέπεται στους μαθητές να κάνουν. Οι δάσκαλοι δεν ξέρουν αν η χρήση ΤΝ για έρευνα είναι απάτη ή δεξιότητα που πρέπει να μάθουν τα παιδιά, και οι διαχειριστές δημιουργούν πολιτικές βασισμένες στον φόβο αντί να καταλάβουν τι κάνει στην πραγματικότητα η τεχνολογία στην τάξη.

Τι συμβαίνει λοιπόν όταν γράφεις κανόνες χωρίς να ξέρεις το παιχνίδι που παίζεις; Καταλήγεις με πολιτικές που δεν έχουν νόημα ή είναι τόσο αυστηρές που γίνονται άχρηστες. Ένα σχολείο μπορεί να απαγορεύσει την ΤΝ από τα δοκίμια αλλά να την επιτρέψει για εργασίες κωδικοποίησης, εκτός και αν κανείς δεν έχει σκεφτεί αν αυτή η διάκριση έχει καν σημασία. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι τα σχολεία αντιμετωπίζουν αυτό ως ζήτημα ασφάλειας όταν είναι στην πραγματικότητα πρόβλημα διδακτικής.

Τα σχολεία που προηγούνται δεν είναι εκείνα με τις πιο αυστηρές απαγορεύσεις. Είναι αυτά που πραγματικά πειραματίζονται με την ΤΝ, θέτουν όρια καθώς μαθαίνουν τι δουλεύει και τι όχι, και εκπαιδεύουν τους δασκάλους αντί απλώς να λένε όχι στους μαθητές. Αυτό χρειάζεται χρόνο και πόρους που τα περισσότερα περιφερειακά συστήματα δεν έχουν, και αυτό ακριβώς είναι το λόγο που συμβαίνουν οι βιαστικές πολιτικές.