Γιατί οι Αμερικανοί δεν έχουν πού να πάνε πια

Θυμάσαι που μπορούσες να πάρεις κάποιον για ταινία χωρίς να χρειάζεται να πουλήσεις όργανο; Αυτές οι μέρες τελείωσαν. Τα bowling ήταν φτηνά μέρη όπου έβρισκες κόσμο να κάνει διασκέδαση. Οι μπάρες είχαν μπιλιάρδο και ψιλικά φαγητά. Ο κινηματογράφος δεν έκανε τριάντα δολάρια το εισιτήριο. Αλλά κάποια στιγμή, οι ιδιοκτήτες αποφάσισαν ότι προτιμούν λίγους πελάτες που πληρώνουν τρελές τιμές από κοινότητες που συναθροίζονται και περνούν χρόνο μαζί.

Η φορά που κανείς δεν μιλάει: χάνουμε όχι μόνο τις επιλογές διασκέδασης. Χάνουμε τα μέρη όπου οι άνθρωποι δουν ο ένας τον άλλον. Όταν τα πάντα γίνονται απλησίαστα, ο κόσμος μένει στο σπίτι. Σκρολ. Στρίμινγ. Απομόνωση. Η ψυχική υγεία χαλάει. Η μοναξιά γίνεται το προκαθορισμένο περιβάλλον. Τα μέρη που ενώνουν την κοινότητα; Ή είναι κλειστά ή έχουν γίνει πολυτέλεια για τους πλούσιους.

Τι τώρα; Πρέπει είτε να ξαναφέρουμε τα φτηνά τιμολόγια είτε να δεχτούμε ότι η διασκέδαση είναι κάτι που περιορίζεται μόνο για τους πλούσιους. Τα στοιχεία είναι σκληρά. Οι Αμερικανοί είναι μόνοι περισσότερο από ποτέ. Η παχυσαρκία και η καθιστική ζωή μας σκοτώνουν. Και τα bowling, οι μπάρες και ο κινηματογράφος που μας έκρατάν σε κίνηση; Εξαφανίστηκαν.